Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich

Coraz więcej publicystów zapowiada koniec ery tradycyjnej prasy w formie papierowej. Mają ją zastąpić „gazety” internetowe prezentowane na coraz większej liczbie portali.

Rzadko zdarza się, by któryś minister z talii Donalda Tuska tak wkurzył redakcję „Polityki”. Elżbieta Bieńkowska (laureatka nagrody Kisiela!) stała się niedawno negatywną bohaterką wstępniaka samego redaktora naczelnego. Poszło o kasę na promocję funduszy europejskich. Kasę wartą grzechu, do wzięcia jest bowiem 8 milionów złotych. Jerzy Baczyński uznał, że miarka się przebrała, bowiem propozycja, jaką otrzymali w tym roku od pani minister dziennikarze była wyjątkowo niemoralna. W przypadku prasy zakładała ona, iż artykuły o FE „muszą mieć typową dla danego tytułu formę redakcyjną, layout zintegrowany ze strukturą i grafiką tekstów redakcyjnych danego tytułu”. Innymi słowy, chodzi o teksty promocyjne  „ na oko” niczym nie różniące się w formie i treści od tekstów dziennikarskich.

Z pewnym (choć niewielkim) żalem ostatnio skonstatowałem, że z dużym prawdopodobieństwem  nigdy nie dostanę żadnej nagrody dziennikarskiej, nie zostanę okrzyknięty dziennikarzem roku, ani nawet tygodnia, żaden premier, minister ani nawet  burmistrz nigdy nie stanie w mojej obronie.

Kiedy przyjechałem z komunistycznej Polski do Ameryki 25 lat temu, byłem oszołomiony amerykańską telewizją. Co za barwność postaci widowisk na ekranie! Cóż za różnorodność! Kilkadziesiąt kanałów do wyboru, zamiast dwóch. I jakaż rozpiętość umysłowa od skrajnej głupoty do obywatelstwa intelektualnego w programach telewizji publicznej PBS. A reklamy – obok tandety ileż pomysłowości i dowcipu! Jako dudek ze Wschodu nie rozumiałem o co chodzi, kiedy Bruce Springsteen śpiewał „57 kanałów i nic nie ma”.

Podziwiam wyobraźnię tych, którzy mówią o pluralizmie w polskich mediach. Kiedy tylko rozpoczyna się tym rozmowa, uciekam jak najdalej. Do znudzenia powtarza się bowiem sytuacja, którą można zilustrować powiedzeniem „bogaty nigdy nie zrozumie biednego”.